χθες μόλις είχα μιά συζήτηση με έναν φίλο για την ευθύνη της Πολιτείας[*] στην μη συζήτηση στην κοινωνία του επερχόμενου 2ου “Καποδίστρια”
χθες ο Ανδρέας Λοβέρδος, στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή για τη “συνθήκη της Λισσαβώνας” είπε κάτι παρόμοιο:
ΛΟΒΕΡΔΟΣ: [έχουμε] την πολιτική υποχρέωση να πολιτικοποιήσουμε τη συζήτηση για την Ευρώπη και την πορεία της.
Οι διαδικασίες στην Ελλάδα -και στη Βουλή αλλά και εκτός Βουλής- έως σήμερα, με κύρια ευθύνη της Κυβέρνησης, παρέμειναν στους τέσσερις τοίχους του Κοινοβουλίου, όπου ναι μεν συζητούν αντιπρόσωποι του λαού, αλλά η συζήτηση διεξάγεται μακριά από τους πολίτες.
Η συζήτηση γίνεται εν κλειστώ και πολλοί νομίζουν ότι ηθελημένα την κρατάμε εν κρυπτώ.
και συμφωνώ μαζί του.
πιστεύω ότι είναι περισσότερο μία -λαθεμένη και μη πολιτική- πρόθεση θεσμικής διεκπεραιωσης που οδηγεί τους πολιτικούς, ειδικά της ΝΔ, σε διαδικασίες εξπρές, παρά κάποια “συνωμοσία”
από το “θα κάνουμε τις μεταρρυθμίσεις τις οποίες ειναι έτοιμος να δεχτεί ο λαός” που έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου[**], έχουμε περάσει στο νεο-καραμανλικό δόγμα του “θα κάνουμε θεσμικές μεταρρυθμίσεις όταν δεν θα παρακολουθούν οι πολίτες”
θέλω να είμαι σαφής, δεν προσάπτω “ύπουλη στρατηγική”, αλλά κουτοπόνηρο διεκπεραιωτικό τακτικισμό
[*] χωρίς να παραγνωρίζουμε την ευθύνη των πολιτών
[**] όπως το αφηγήθηκε ο Θ.Παγκαλος σε πρόσφατη ομιλία του
